دو برادر که در مالکیت و چگونگی تقسیم اموال شان با همدیگر اختلاف داشتند نزد داود(ع) رسیدند و یکی از آنها لب به شکایت و طرح دعوی گشود. داود بلافاصله پس از شنیدن سخن یکی از دو طرف دعوا، برادر دیگر را ملامت کرد و ستمکارش خواند اما بلافاصله متوجه شد که نباید عجله می کرد و نباید قبل از شنیدن توضیحات طرف دیگر، او را محکوم می نمود. چون همین مقدار عجله شایسته مقام قضاوت پیامبری چون او نبود، بلافاصله به سجده افتاد و از خداوند طلب مغفرت کرد.يکي از قسمت هاى تاريخى قرآن مجيد، مسأله داورى داود پيغمبر بزرگ خدا

از ظاهر قرآن برمی آید که مقدار 950 سال حضور حضرت نوح(ع) در میان قومش، تمام عمر نوح(ع) نبوده است بلکه بعد از طوفان هم مدت دیگرى زندگى کرد که طبق گفته بعضى از مفسران، سیصد سال بود. اصولاً قوم نوح(ع) عمر طولانى داشتند، و در این میان عمر خود نوح(ع) نیز فوق العاده بوده است. پاسخ این سؤال در آیه 14 سوره «عنکبوت» آمده است. خداوند مى فرماید: (ما نوح را به سوى قومش فرستادیم و او در میان آنها هزار سال به جز پنجاه سال، درنگ کرد)؛ «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَة إِلا